دوشنبه, 27 بهمن,1404
لباس مشکی پوشیده بودند، روی آنتن بغض میکردند و اشک میریختند. گفته بودند امسال عزاداریم و باید جشنها و جشنوارهها را تحریم کنیم.
چه کسانی؟! همان کسانی که از حمله اسرائیل به ایران حمایت کردند، به ترامپ پیام دادند به ایران حمله کند، جوانها را تشویق کردند به خیابان بیایند و هر چه میتوانند خون بریزند.
آنها عزادارتر بودند که هر روز آمار کشتهها را بالاتر میبردند و عکس جوانان زندهمان را هم جزو کشتهها میگذاشتند؟ یا ما که در آن دو هفته خدا خدا میکردیم آمار کشتهها کم باشد؟!
آنها عزادارتر بودند که آن سر دنیا در استودیوهایشان نشسته بودند، برنامه ضبط میکردند و پولشان را میگرفتند یا ما که در قطعی تلفنها و اینترنتها، جوانهایمان، اعضای خانوادهمان را با صلوات و آیتالکرسی بدرقه میکردیم برای اینکه بروند به کارهای معمولیشان برسند یا بروند برای حفظ امنیت کوچهها و خیابانها و تا برگردند ازشان بیخبر بودیم؟!
کداممان عزادارتر بودیم؟
ما غصهدارتر و زخمیتر از شما بودیم اما زیر بار تجویزتان برای ماندن در غم و خانهنشینی نرفتیم. مثل روزی که اسرائیل جنگ را شروع کرد و دلش نمیخواست شادی ما را در غدیر ببیند. آن روز با وجود دلتنگی برای عزیزانمان، در خانهها و کوچههایمان جشن گرفتیم.
۲۲ بهمن امسال هم با آن همه غمی که داشتیم باید با سالهای دیگر فرق میکرد. چون شما نمیخواستید شادی ما را برای ۴۷ سال سرپا ایستادن انقلابمان ببینید.
من زنی نیستم که راحت دست به کار شوم و کیک و دسر درست کنم. اما امسال برای اولینبار کیک پختم، بردم وسط جشن پیروزی انقلاب، به بچهها دادم و ذوق را توی چشمهایشان دیدم.
چون امسال باید با سالهای دیگر فرق میکرد.
فاطمه نصراللهی
چهارشنبه | ۲۲ بهمن ۱۴۰۴ | قم