جمعه, 26 بهمن,1403

مردم مؤمن و متدین محل مخالف این پاتوق‌ها بودند، تا اینکه شیخ نجفی به محله آستانه آمد. او به تک تک این پاتوق‌ها می‌رفت، با آن جوان‌ها که شاید علیه السلام هم نبودند نشست و برخواست می‌کرد، هم صحبت می‌شد، محبت می‌کرد دوست می‌شد.

جمعه, 26 بهمن,1403

خانم‌ها روی دو کنده زانو نشسته‌اند و در حال تمیز کردن مرغ برای شام هستند. قرار است شام زرشک پلو مرغ به سبک سیستان و بلوچستانی‌ها درست کنند، با ادویه‌های خاص خودشان. از خانم‌ها می‌پرسم: چند ساعت در راه بودید؟ می‌گویند: با اتوبوس ۱۸ ساعت. بی‌اختیار می‌گویم: ۱۸ ساعت؟!

پنجشنبه, 25 بهمن,1403

آیا واقعا سالِ قبل هم چنین جمعیتی آمده بودند؟ جواب بله همهٔ آنها مرا متعجب کرد. به راستی مردم‌سالاری دینی است و تا وقتی مردم بمانند، انقلابِ جمهوری اسلامی ایران باقی می‌ماند. دلم می‌سوزد که سردْ شود شوقِ هم‌میهنانم. باید رسیدگی شود. تنها با وعده‌های پوچ ساکت می‌کنند آنها را.

پنجشنبه, 25 بهمن,1403

نمی‌دانم چرا شعارهای آتشین را گذاشته بودند برای آخر مجلس. از مذاکره ذلت و مردم با عزت می‌گفتند. دختر سبزه‌ای که در دستش پرچم ایران بود، با پدرش اردو حرف می‌زد. آفریقایی‌ و افغان هم بودند.

پنجشنبه, 25 بهمن,1403

بعد از نابودی اسراییل و امریکا و پیروانشان با سرعت مورچه رسیدیم به ورودی میدان امام. طنین صدای ابوذر روحی وسعت میدان را گرفته بود. مردم بعدازاین مسیر طولانی عاقبت به مقصد رسیده بودند. زیلوهارا انداخته بودند روی چمن. حضورشان را ثابت کرده بودند.

چهار شنبه, 24 بهمن,1403

چهره‌های جوان پر از شور بودند. صدای یکی از آن‌ها را شنید که پرحرارت شعار می‌داد، گویی تمام وجودش را در تک‌تک واژه‌ها می‌ریخت. مرد لبخند محوی زد. روزگاری، او هم همین‌گونه بود،پر از انرژی، پر از صدا. حالا گام‌هایش آهسته‌تر شده بودند، صدایش آرام‌تر، اما چیزی درونش هنوز همان بود.