چهار سال قبل، زمانی که در حال ساخت سریال «راه پاک» در افغانستان بودیم، ایوب آقاخانی و کوروش زارعی به کابل آمدند. دغدغه‌ی ما این بود که به حکومت سرپرست طالبان بگوییم هنر، همه‌اش رقاصی و بی‌عفتی نیست و برای مقابله با موج‌های مدرنیستی، بگیر و ببند جواب نمی‌دهد و اتفاقاً باید هنر متعهد را فعال کنی تا تربیت را به کل جامعه تسری بدهی؛ ولی خب با اینکه اکثر آن‌ها خوششان آمده بود، ولی اقلیتی مؤثر جلوی تداوم کار را گرفت.

آن روزها که کوروش آنجا بود، من هر روز بر تعجبم افزوده می‌شد که چقدر این انسان جلوتر از هم‌صنف‌های خودش هست؛ چقدر خاکی، متواضع، باسواد و مؤدب. برای او پاتوقی گذاشتیم تا برخی هنرمندان در آن شرکت کنند. با تمام وجود، آنچه می‌دانست را ارائه می‌کرد و با محبتی وصف‌ناشدنی به سؤال‌ها پاسخ می‌داد. بلند می‌شد و راه می‌رفت و حرف می‌زد.

یادم هست یک‌بار صدایش را خیلی بلند کرد. به آن‌ها که تعجب کرده بودند، می‌گفت نمی‌شود حس را بخواهی منتقل کنی و از درونت نجوشد. همان‌جا برخی را بلند کرد و تمرین بازیگری داد؛ کارگاهی کوتاه در کافه پل سرخ، ولی سراسر شور و عاطفه!

توی کوچه و خیابان هم که خیلی‌ها به‌خاطر نقش معروف «لوی» در سریال یوسف علیه‌السلام —که عملاً بیشترین استقبال را در جهان اهل سنت داشت— او را می‌شناختند، اصلاً برخورد نامناسب و ناراحتی نمی‌کرد. با صبوری از عکس‌های سلفی مردم عادی استقبال می‌کرد و با لبخندی که همیشه بر لب داشت پاسخ می‌داد.

پرواضح بود که در زندگی خود فیلم بازی نمی‌کند. بازیگری بود که در تعامل‌ش با مردم و در اخلاص‌ش نسبت به ارزش‌های اخلاقی و دینی فیلم بازی نمی‌کرد.

هنرمندان زیادی دیده بودم؛ از فاسد تا کاسب! ولی کوروش واقعاً دلداده‌ی دین و انقلاب بود. سال‌ها قم زندگی کرده بود و دلش در گروی معارفی عمیق بود که از برخی اساتید آموخته بود. روحش شاد و راهش پررهرو.

این روایت را چطور دیدید؟

با انتخاب دوباره، رأی خود را پس بگیرید.

دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید یا گفت‌وگو را با پاسخ به دیگران ادامه دهید.