ـ ببینین این همون تونله که درستش کردن.
راننده اتوبوس با ذوق این را میگفت و چشمش به مسیر بود. دلش میخواست ما هم تونلی را که دوباره به چرخه رفتوآمد برگشته بود، از نزدیک ببینیم. آنقدر از بازسازیاش خوشحال بود که کمکم حس تورلیدرها را پیدا کرده بود. در طول مسیر، از اتفاقاتی که افتاده بود و زحمتی که برای بازسازی کشیده بودند، حرف میزد و هر بار میگفت: «وِشونِ دست درد نَکِنه.» (دست نیروهای بازسازی درد نکند.)
برای او این تونل فقط یک مسیر بازسازیشده نبود. روز ۲۶ تیرماه ۱۴۰۵، وقتی از همین مسیر عبور کرده و کمی جلوتر در جایگاه مشغول گازوئیل زدن بود، صدای انفجار را شنیده بود. حمله آمریکا به زیرساختهای ارتباطی هرمزگان، چند پل در غرب بندرعباس و تونل شهید میرزایی در محور بندرعباس ـ حاجیآباد را هدف قرار داده بود. هفت نفر در این حملات به شهادت رسیدند و حدود ۲۰ نفر مجروح شدند.
راننده میگفت آن لحظه حس خوبی نداشته است. جاده پر از مردم و خودروهای عبوری بود و بیشتر از همه نگران رانندههای ماشینهای سنگینی بود که در آن مسیر رفتوآمد میکردند.
حالا همان جاده دوباره زیر چرخ اتوبوسها و کامیونها جان گرفته بود. پلهایی که آسیب دیده بودند، با در نظر گرفتن مسیرهای جایگزین از مدار رفتوآمد خارج نمانده بودند و نیروهای فنی و اجرایی هم دستبهکار شده بودند تا تونل شهید میرزایی دوباره باز شود. حدود یک ماه و نیم طول کشید تا این مسیر هم به روی مردم باز شود.
اتوبوس ما حالا از تونلی عبور میکرد که روزی صدای انفجارش را شنیده بود. آقای راننده هنوز با همان ذوق از بازسازی حرف میزد. انگار دلش میخواست تکتک ما ببینیم که این مسیر دوباره باز شده؛ اینکه آنچه آسیب دیده بود، دوباره سرپا ایستاده است.
چند بار دیگر هم جملهاش را تکرار کرد: «وِشونِ دست درد نَکِنه.»
شاید برای خیلی از ما، عبور از این تونل فقط گذشتن از بخشی از مسیر سفر بود؛ اما برای راننده، دیدن دوباره راهی که روز حادثه نگرانیاش را با خود برده بود، معنای دیگری داشت.
راه دوباره باز شده بود؛ به همت آدمهایی که نگذاشتند صدای انفجار، آخرین صدای این مسیر باشد.
#جنگ_رمضان
✍🏻 سیده سماء حسینی
یکشنبه | ۲۶ مهر ۱۴۰۵ | #هرمزگان جاده حاجیآباد به بندرعباس
این روایت را چطور دیدید؟
با انتخاب دوباره، رأی خود را پس بگیرید.
دیدگاهها
دیدگاهتان را بنویسید یا گفتوگو را با پاسخ به دیگران ادامه دهید.
در حال دریافت دیدگاهها…