چشمانم بین مردم می‌چرخید. شب‌های زیادی می‌شد که مرد میان‌سالی توجه‌ام را به خودش جلب می‌کرد؛ معمولاً در صف‌های جلو می‌ایستاد و با اسپند دودکن دور جایگاه می‌چرخید!

شبی که گروهی از زورخانه آمدند و ضرب «یا علی» گرفتند، نزدیک‌تر از همیشه جلو رفت و دور سرشان اسپند می‌چرخاند.

گاهی در مه غلیظی که برپا کرده بود، گمش می‌کردم، گاهی هم می‌دیدم بین جمعیت می‌چرخد.

اوایل فکر می‌کردم نیازمند است و می‌آید تا پولی جمع کند. اما باز با خودم می‌گفتم می‌تواند مثل دو سه نفر دیگرِ شبیه خودش، چند دقیقه‌ای اسپندش را دود کند و وقتی کارش تمام شد برود جای دیگری. برایم سؤال بود چرا تا آخر مراسم می‌ماند!

تا اینکه امشب صحنه‌ای دیدم که کنجکاوی‌ام را بیشتر کرد.

آخر مراسم، موقع خواندن دعای فرج، طبق معمول همه رو به قبله ایستادند تا به محضر امام زمان (عج) ادای احترام کنند. دست‌ها به سمت آسمان بلند شده بود و بعضی بعد از گذشت ۲۰۰ و خورده‌ای شب هنوز توی این لحظات، چشمانشان می‌بارید.

بین دعا، در سمت آقایان، کسی روی زمین به سجده افتاد تا دعا به پایان برسد.

هیبتش آشنا بود! یک وسیله‌ی آهنی کنار دستش قرار داشت و برخلاف خودش که در برابر خداوند به خاک افتاده بود، دود اسفند از کنارش بلند می‌شد و به آسمان پرواز می‌کرد.

بعد از دعا بلند شد و راه افتاد که برود.

نمی‌دانستم جلو رفتن و صحبت با او کار درستی است یا ناراحتش می‌کند! با این حال بسم‌الله گفتم و پا پیش گذاشتم.

اسمش نورخدا بود و ۶۰ سال داشت.

خیالم که راحت شد از گفتگو معذب نیست، ادامه دادم. می‌خواستم بدانم چرا به تجمع می‌آید.

گفت برای جمهوری اسلامی و رهبر و وطنش می‌آید. از وقتی یادش می‌آمد، به این ارزش‌ها علاقه داشته و خوشحال بود که در میدان است. گفت از سربازی هم معاف شده، اما داوطلبانه رفته.

از شغل و درآمد و خانواده‌اش پرسیدم.

پنج سال پیش پاکبان بوده و نیروی شهرداری. ضعف و بیماری باعث شده اخراجش کنند.

دلگیر بود و دوست داشت خواسته‌هایش منعکس و بررسی شوند.

او که به گمانم یکی از ستاره‌های تجمعات بود گفت: «توی هفت آسمون یه ستاره هم ندارم. بعد به من می‌گن بیمه‌ات رو بخر! بازنشسته‌ام نمی‌کنن. خودمم هم توانایی خرید سال‌های باقی‌مونده رو ندارم.»

مستأجر بود.

از تنگی نفس و دردِ قلب و پادرد و زمین‌خوردن‌های مکرر می‌نالید.

از مادری که با او زندگی می‌کند و پای علیلش سنگینی وزن پلاتین را تحمل.

بعد از مسئولی گفت که باید پیگیر کارشان می‌شده اما با بی‌احترامی بیرونشان کرده و همسرش را هل داده و دندان‌هایش را شکسته.

گفت: «اما با همه‌ی این حرف‌ها وطن و میهنم رو دوست دارم. به جمهوری اسلامی افتخار و دعا می‌کنم امام زمان به همه‌ی ما کمک کنه.»

بصیرت مگر چیست؟

همین که بین مسئولی بی‌کفایت با نظامِ مظلومِ جمهوری اسلامی تفکیک قائل شده بود.

اراده‌ی پُر و پیمانش به تن لاغر و نحیفش طعنه می‌زد.

دستِ گرمِ رفیق خوشبویش که هنوز دود از سرش بلند بود را گرفت و خداحافظی کرد.

ذهنم سریع به دنبال مقایسه رفت. قیاس این شهروندِ باغیرت و صاحبِ شرف، با آن‌هایی که علی‌رغم داشتن امکانات خوب و کافی که از همین مملکت به دست آورده‌اند مدام غر می‌زدند و ایراد می‌گرفتند و عمو ترامپ‌شان را صدا می‌زدند.

فقط به یک نتیجه رسیدم:

«می‌شود هیچی نداشت اما هیچی‌ندار نبود.»

پاهایم را به پیاده‌رو و به خانواده‌هایی که راهی خانه‌هایشان بودند رساندم.

هندزفری‌ام را در گوش راستم پیچاندم تا صدا برایم واضح و بلندتر شود.

پویانفر می‌خواند: «علف هرز هم اگر بودی، در زمین حسینِ زهرا باش!»

این روایت را چطور دیدید؟

با انتخاب دوباره، رأی خود را پس بگیرید.

دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید یا گفت‌وگو را با پاسخ به دیگران ادامه دهید.