ـ حاج‌آقا، شما هر شب میاین اینجا؟

مرد خم شده بود و صندلی‌ها را یکی‌یکی از روی زمین برمی‌داشت و کنار هم می‌گذاشت. سرش را بالا آورد و گفت:

ـ آره، هر شب.

ـ از کجا میاین؟

ـ اوقچی بزرگ.

ـ خسته نمی‌شین هر شب این همه راه رو میاین کلاله؟

لبخندی زد و گفت:

ـ نه. اما بعضیا بهم می‌گن مگه دیوونه‌ای که هر شب این همه راه رو میای و برمی‌گردی.

صندلی دیگری برداشت و روی صندلی‌های قبلی گذاشت.

اولین بار نبود که در میدان می‌دیدمش. تقریباً همه او را می‌شناختند. مرد قدبلندی که با لباس روحانیت اهل سنت و عمامه‌اش، همیشه ردیف اول می‌نشست. هر کس از کنارش رد می‌شد، سلامی می‌کرد و چند کلمه‌ای با او حرف می‌زد. او هم از جایش بلند می‌شد، لبخند می‌زد و دست‌های طرف را میان دست‌هایش می‌گرفت.

آن شب بعد از مراسم، وقتی بیشتر مردم رفته بودند، هنوز کنار صندلی‌ها مانده بود. از دیدارهایش با آقا چیزهایی شنیده بودم، پرسیدم:

ـ حاج‌آقا، چند بار آقا رو از نزدیک دیدین؟

لبخندی زد و گفت چهارده بار به دیدار رهبر شهید رفته. یک بار هم از آقا انگشترشان خواسته و ایشان انگشتر را به او هدیه داده‌اند.

با همان لبخند گفت:

ـ وصیت کردم وقتی از دنیا رفتم، همین انگشتر رو همراهم دفن کنن. امیدوارم روز قیامت شفیعم بشه.

می‌گفت هر سال منتظر هفته وحدت بوده تا شاید دوباره فرصت دیدار آقا را پیدا کند. امسال هم روزها را می‌شمرده تا به دیدار بعدی برسد؛ اما این بار خبر شهادت آقا را شنیده بود.

ـ باورم نمی‌شد. داشتم روزها رو می‌شمردم تا به دیدار بعدی برسم، اما یه‌دفعه دنیا روی سرم خراب شد.

صندلی دیگری را برداشت. هنوز چندتایی روی زمین مانده بود.

پرسیدم:

ـ حالا که دیگه امکان دیدار نیست، چی باعث می‌شه باز هم هر شب بیاین میدان؟

این بار دست از کار کشید. نگاهم کرد و گفت:

ـ منم جان‌فدام. تا وقتی سید مجتبی دستور بدن، توی میدون می‌مونم و پشت ولایت رو خالی نمی‌کنم.

حرفش که تمام شد، دوباره خم شد. صندلی بعدی را برداشت و کنار بقیه گذاشت.

#جنگ_رمضان

#سهم_میدان

✍🏻 زهرا سالاری

آبان ۱۴۰۵ | #کلاله

این روایت را چطور دیدید؟

با انتخاب دوباره، رأی خود را پس بگیرید.

دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید یا گفت‌وگو را با پاسخ به دیگران ادامه دهید.