جمعه‌شب بود. بعد از گذراندن یک روز تعطیل، البته پرمشغله، به میعادگاه هرشب، محل تجمعات آمده بودم. پاهایم از خستگی آن روز ذوق‌ذوق می‌کرد، دنبال جایی برای نشستن می‌گشتم.

بعد از جست‌وجویی کوتاه، یک گله جا پیدا و خودم را بین جمعیت جاگیر کردم. زمین سرد بود و لرزی بد موقع مهمان تنم شد.

دخترم مثل یک ناجی از راه رسید؛ از موکب دور میدان لیوانی چای گرفته بود و با عصاره‌ی محبت به دستم داد؛ خستگی‌هایم را خرید و مهمان ناخوانده را جواب کرد.

مراسم داشت کم‌کم شروع می‌شد.

دو پسربچه‌ی ریزنقش با برقی که در چشمان‌شان دودو می‌زد، دور میدان می‌گشتند و برای خرید چوب پرچم کمک جمع می‌کردند!

یکی‌شان که به نظر مسئول امور مالی می‌آمد، اسکناس‌های کاغذی را مچاله کرده بود کف دستش و به سراغ نفر بعدی می‌رفت.

صدایش کردم: «پولاتو خیلی بد نگه داشتی، می‌ریزه زمین و متوجه نمی‌شی! بده تا برات مرتب‌شون کنم.»

برقی که در چشم‌هایش بود، جایش را با کمی دلهره عوض کرد. اسکناس‌ها را به طرفم گرفت.

حین دسته کردن پول‌هایی که حالا بیشتر به جگر زلیخا می‌ماند، به او توضیح دادم هرکس دیگر به آن‌ها پول داد، مرتب و صاف روی این دسته بگذارند تا در شلوغی به زمین نیفتاده و گم نشوند. اسم‌شان را پرسیدم. امیرعلی ۱۰ سالش بود و محمدطاها ۱۱ سال.

پرسیدم: «حالا پرچم‌تون چی هست؟» یک‌صدا باهم جواب دادند: «پرچم ایران.» ادامه دادم: «پرچم همیشه بالاست؟» لبخند زدند و دوباره باهم گفتند: «همیشه بالاست.»

با تشکر، امانتی را گرفتند و سراغ نفر بعدی به راه افتادند؛ آن‌قدر دور شدند تا میان شلوغی جمعیت گمشان کردم.

چند دقیقه بعد نشئگی چای پریده بود و با چشم‌هایم دنبال دخترم می‌گشتم تا لیوانی دیگر طلب کنم که دوباره آن دو سرباز کوچک سر و کله‌شان پیدا شد!

به هرکس می‌رسیدند، با عجله و هراسان می‌پرسیدند: «شما پول کمک کردید؟»

به آن که پول‌ها مرتب و دسته‌شده دست‌اش بود، گفتم: «امیرعلی، از این‌جا جمع کردی، گل‌پسر؟ برو اون طرف میدون.»

جواب داد: «نه خاله! دنبال کسایی که کمک کردن می‌گردم تا پولاشونو پس بدم!»

چشم‌هایم گرد شد و علت را پرسیدم.

گویا چوبی را که نشان کرده بودند، شکسته از آب درآمده بود؛ از بد روزگار، فقط همان یکی هم برای فروشنده باقی مانده بود.

هرچه اصرار کردم پول‌ها را نگه دارند تا مغازه‌دار دوباره چوب بیاورد، قبول نکردند! گفتند: «باید از یه شهر دیگه سفارش بده و با پول پستش کلی میشه، حتی از یک میلیونم بیشتر!»

یکی دیگر از خانم‌ها که شاهد ماجرا بود، میان صحبت‌مان آمد و توصیه کرد چند شب پول جمع کنند تا هزینه فراهم شود.

قبول نکردند! مرغ‌شان یک پا داشت. حس می‌کردم ذوقشان کور شده و چوبِ شکسته تَرَکی به دلشان انداخته است.

با عجله جواب آن خانم را دادند: «با همون چوب قبلی که داشتیم پرچم رو بالا نگه می‌داریم!»

ماندن را صلاح ندیدند و رفتند. عملیات «در جست‌وجوی حامیان پرچم» ادامه پیدا کرد.

صدای نماهنگ از جایگاه پخش شد:

«عشق حسین است مسلمانی‌ام، سرباز انقلاب اسلامی‌ام

در انتقام از دشمن جانی‌ام، سرباز انقلاب اسلامی‌ام

منتقمم با دل طوفانی‌ام، سرباز انقلاب اسلامی‌ام

بچه مسلمانم و سلمانی‌ام، سرباز انقلاب اسلامی‌ام»

نماهنگ که تمام شد؛ بچه‌ها همه‌ی پول‌ها را به صاحبان‌شان پس داده بودند؛ پروژه با موفقیت به پایان رسیده بود.

ته دلم برای این آقازاده‌های واقعی، این فرزندانی که میدان این همه رشدشان داده بود، قنج رفت.

این جهش‌ها را از برکت جنگ می‌دیدم؛ که بچه‌های ایران این‌گونه قد معرفت‌شان از سن شناسنامه‌ای‌شان پیشی گرفته بود.

وگرنه که الان باید با لب و دهانِ مزین به شکلات و دست‌های چرک‌آلود، دمپایی‌هایشان نوک پاهایشان لِف‌لِف می‌کرد و در کوچه‌پس‌کوچه‌های شهر توپ چهل‌تکه‌شان را به در و دیوار می‌کوبیدند و صدای جیغ و دادشان سر و کله‌ی ساکنان کوچه را به تاراج می‌برد؛ و اگر طبق قانون نانوشته‌ای توپ به شیشه‌ی پنجره‌ی همسایه‌ای می‌خورد، همه به آنی غیب‌شان می‌زدند.

این روایت را چطور دیدید؟

با انتخاب دوباره، رأی خود را پس بگیرید.

دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید یا گفت‌وگو را با پاسخ به دیگران ادامه دهید.