از دهم اسفند که علم موکب جبهه مردمی را به‌پا کردیم، تدارکاتش با من بود؛ صبح‌ها خرید قند و شکر و چای و لیوان، شب‌ها هم آماده‌کردن چای و شربت. بعد از چهار ماه، محل تجمع تغییر کرد و کار موکب به آخر رسید.

چند شب، مثل بقیه مردم، فقط به میدان می‌آمدم و میان جمعیت می‌ایستادم. موکب‌های پذیرایی هنوز راه نیفتاده بودند و بچه‌ها مدام این طرف و آن طرف می‌رفتند و دنبال آب می‌گشتند. یکی از بچه‌ها که مرا می‌شناخت، آمد سمتم:

ـ عمو، دیگه آب و شربت نداری؟

همان شب با مسئول هیئت هماهنگ کردم و یک کلمن خریدیم. حالا دوباره تدارکات میدان دارم، اما فقط برای آب. هر شب که از میدان برمی‌گردم، اول می‌روم سراغ فریزر؛ قالب‌های یخ را از آب پر می‌کنم و یک گالن بیست‌لیتری آب هم آماده می‌گذارم. نزدیک ساعت هشت شب، یخ‌ها را از قالب درمی‌آورم، گالن و یخ‌ها را برمی‌دارم و راهی میدان می‌شوم.

کلمن را که پر می‌کنم، لیوان‌ها را کنارش می‌چینم. حواسم هست نه آب تمام شود، نه لیوان کم بیاید. بعضی شب‌ها برای خرید لیوان پول کم می‌آورم؛ مردمی که مرا می‌شناسند جلو می‌آیند. یکی پولی می‌دهد، دیگری لیوان می‌خرد تا بساط آن شب لنگ نماند.

حالا دیگر خبری از سماورهای بزرگ چای و دبه‌های شربت زعفرانی نیست. همه‌چیز خلاصه شده در یک کلمن، یک گالن بیست‌لیتری و چند قالب یخ.

هر شب تا کلمن پر می‌شود، بچه‌ها از دور پیدایشان می‌شود و داد می‌زنند:

ـ عمو شربتی اومد!

یکی لیوان برمی‌دارد، یکی شیر کلمن را باز می‌کند و بقیه منتظر می‌مانند تا نوبتشان برسد. برای بچه‌ها نه اسمم مهم است، نه اینکه موکب کی برپا می‌شود؛ مرا به اسم خودشان صدا می‌زنند: «عمو شربتی».

#جنگ_رمضان

#سهم_میدان

روایت: مهدی صادقی

این روایت را چطور دیدید؟

با انتخاب دوباره، رأی خود را پس بگیرید.

دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید یا گفت‌وگو را با پاسخ به دیگران ادامه دهید.