صبح‌ها خودم زینب را به مدرسه می‌رسانم؛ از جاده‌ی فرودگاه تا الغبیری، تا برسیم به مدرسه‌اش که نزدیک روضة‌الحوراء (بهشت شهدای ضاحیه) است. از خانه که بیرون می‌آییم، می‌بینیم دشمن دو ساختمانِ روبه‌روی خانه‌مان را زده است. وارد الغبیری هم که می‌شویم، دشمن چندین ساختمان دیگر را هم زده است. زینب هر روز می‌پرسد: «چرا ساختمون‌ها رو می‌زنن؟»

ظهرها که برمی‌گردیم، ترافیک سنگین است. برای این‌که زودتر برسیم، گاهی از داخل اردوگاه فلسطینی‌ها عبور می‌کنیم. فضای اردوگاه نیز سوالات زیادی برای زینب ایجاد می‌کند.

زینب، به قول خودش، عکس «سید مجتبی» را در مخیم (اردوگاه) دیده بود. یک روز گفت خیلی ناراحت است. پرسیدم: «چرا؟» گفت: «همکلاسیم، دخترِ علی، می‌خواد به همه بگه که من ایرانیم.» زینب می‌گفت این یک راز است و دوست ندارد همکلاسی‌هایش بفهمند.

من تعجب کردم و به زینب گفتم: «دخترم، این یه راز نیست؛ فردا خودت به همه‌ی همکلاسی‌هات بگو.»

ـ چرا؟

ـ چون همکلاسی‌هات تو رو بیشتر دوست خواهند داشت.

ـ چرا باید من رو بیشتر دوست داشته باشن؟

ـ به‌خاطر سید علی.

ـ بابا! یعنی همکلاسی‌هام سید علی رو می‌شناسن؟

ـ بله، و به‌خاطر اون خیلی تو رو دوست خواهند داشت.

فردای آن روز هنگام ظهر، زینب خیلی خوشحال بود و با ذوق به سمت ماشین می‌دوید. پرسیدم:

ـ چرا این‌قدر خوشحالی؟

ـ بابا! وقتی فهمیدن ایرانیم، همه‌ی همکلاسی‌هام منو تحویل گرفتن.

ـ چطور؟

ـ همه سید علی رو دوست داشتن و بهش «سید القائد» می‌گفتن. از من می‌پرسیدن تو سید مجتبی رو دیدی؟

زینب می‌گفت: «بابا! بچه‌ها مدام درباره‌ی سید مجتبی از من می‌پرسیدن و می‌گفتن می‌شه سلام‌مون رو به آقا برسونی؟»

این روایت را چطور دیدید؟

با انتخاب دوباره، رأی خود را پس بگیرید.

دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید یا گفت‌وگو را با پاسخ به دیگران ادامه دهید.