توی سیزده‌سالگی فقط یک چیز به خواستگار پاسدارش گفته بود: «می‌خوام با کسی ازدواج کنم که بره جبهه شهید بشه.»

کمرش وقتی شکست که بعد از سقوط از ارتفاع، شوهرش حتی به بیمارستان هم نیامد و رهایش کرد.

از چشم آقای خمینی می‌دید که یکی از سپاهی‌هایش این‌قدر نامهربان بود. توی نوزده‌سالگی خواب‌هایی دید که دوربرگردان مسیر زندگی‌اش شد. بعد از چهل سال وقتی ایران درگیر جنگ رمضان شد اینترنشنال گزینه خوبی بود تا از سپاه و ایران بد بگوید ولی کنار میدان روی صندلی چرخ‌دار، پرچم تکان می‌داد. قصه زندگی‌اش را توی چند دقیقه‌ای که با هم حرف زدیم، تعریف کرد.

پسر نوجوانی با استکان‌های کافی‌میکس آمد سمتمان. از پذیرایی پسر استقبال کرد.

برخلاف خیلی‌ها که از پرچم‌های موکب استفاده می‌کردند، پرچم قرمزی با عکس رهبر شهید داشت. روی سایبان بالای سرش هم پرچم ایران چسبانده بود.

پرسیدم: «خونه‌تون این اطرافه؟»

گفت: «نه. از یه خیابون اونورتر میام.»

من که خانه‌مان نزدیک بود بعضی شب‌ها بهانه می‌تراشیدم برای نرفتن. پرسیدم: «تا حالا شده نیاید؟»

بالای چادر و چانه مقنعه‌اش را کشید جلو و گفت: «اولش که کاروان ماشینی بود تا هر جا به ماشین‌ها می‌رسیدم، با صندلیم می‌رفتم. بعد خودم تنها ادامه می‌دادم. وقت‌هایی که بارندگی باشه، نمی‌تونم بیام. چون صندلیم برقیه. آب بره داخلش خراب می‌شه.»

از چند شب قبل تعریف کرد: «یه شب که بارون زد، یه خانمی برام پلاستیک آورد، کشیدم روی دسته‌اش. خودم هم خیس آب شدم.»

بعد ادامه داد: «اوایل با روبنده می‌اومدم. مسئول موکب گفت فکر می‌کنن جاسوسی، روبنده نزن. دیگه نزدم.»

تنها می‌آمد ولی با همه دل‌آشنا بود. چند تا خانم که برای تجمع آمدند، سلامش کردند.

گفت: «یه بار چند تا پسر بهم می‌خندیدن، پرسیدم چرا می‌خندین؟ گفتن از لانچرتون خنده‌مون گرفته.»

منظورشان سایبان صندلی بود که با زاویه چهل‌و‌پنج درجه شبیه پرتاب‌گر موشک بود. گفت: «خیلی‌ها بهم می‌گن خانم لانچری.»

با همه‌ی گله‌هایی که از همسر سابقش داشت، به خاطر تمام کسانی که پشت لانچر تکه‌تکه شدند، بغض کرد. رنج‌کشیده بود ولی بی‌خیال خیابان نشده بود.

این روایت را چطور دیدید؟

با انتخاب دوباره، رأی خود را پس بگیرید.

دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید یا گفت‌وگو را با پاسخ به دیگران ادامه دهید.