جناب زارعی را از سال‌های خیلی دور می‌شناختم؛ سال‌هایی که کارگردان متعهد و انقلابی، مرحوم حاج فرج‌الله سلحشور، سریال یوسف پیامبر را می‌ساخت؛ طبیعتاً برای بنده که قمی بودم، خیلی جذاب بود که قمی‌های این سریال را بشناسم؛ جناب نوبخت، سید جواد طاهری و مرحوم زارعی.

بعد از پخش سریال یوسف پیامبر، صفای باطن او در نقش‌آفرینی‌اش برای همگان مشهود و ملموس بود و همین امر جذابیتش را برای مخاطب دوچندان می‌کرد. کافی بود یک‌بار با ایشان هم‌سفر عراق می‌شدی تا ببینی ارادت مردم به «لاوی» چگونه جلوه‌گری می‌کند.

سال‌هایی که عهده‌دار مرکز هنرهای نمایشی حوزه هنری انقلاب اسلامی شده بود، ارادتم به ایشان بیشتر شد. مواضع صریح، صحیح و انقلابی ایشان در کنار پایمردی‌اش در بزنگاه‌هایی که هر کسی حاضر نبود از زیست حرفه‌ای و آبروی هنری‌اش برای آن‌ها خرج کند، عمق باور دینی و اعتقادی او به انقلاب اسلامی و ولایت فقیه را پررنگ‌تر از چهره هنری‌اش نمایان می‌ساخت.

خوب به یاد دارم زمانی که هنرمندنماهای نان‌به‌نرخ‌روزخور، جشنواره تئاتر فجر را تحریم کرده بودند، چنان غیور در صحنه حاضر شد و بار مسئولیت برگزاری جشنواره را به دوش کشید که حتی سلامتی خود را برای احیای یاد و نام فجر انقلاب اسلامی به خطر انداخت؛ تا جایی که اولین عارضه مغزی خود را در آن اثنا تجربه کرد.

در تلخ‌ترین ایام فتنه، زمانی که برای دیدار مردم قم در نوزدهم دی‌ماه با رهبر شهید انقلاب اسلامی حاضر شدیم، سعی داشت در صف اول نقش‌آفرینی کند؛ همان زمانی که دوستان دیگر حاضر نبودند برچسب ارتباط حاکمیتی و انقلابی‌گری به آن‌ها بچسبد. او اصرار داشت با حضورش در صف اول، دلگرمی باشد برای پیر و مرادش؛ می‌خواست رهبرش دلگرم باشد که هنرمندان پای‌کار انقلابند.

مراسم تکریم خود در حوزه هنری را با «من فدایی ولایت فقیه و انقلاب اسلامی هستم» زینت بخشید و تا آخر عمر پای عهد خود ماند.

عاش سعیداً و مات سعیداً

این روایت را چطور دیدید؟

با انتخاب دوباره، رأی خود را پس بگیرید.

دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید یا گفت‌وگو را با پاسخ به دیگران ادامه دهید.