تجمع میدان شهدا جوری است که از کنار محل عبور ماشین‌ها جمعیت خیلی به چشم نمی‌آید. یک عده از خانم‌ها و آقایان می‌آیند لب جدول و تا آخر تجمع آنجا پرچم‌گردانی می‌کنند. چند شب پشت سرشان ایستادم، دیدم تنش بالاست. فحش‌خورترین جای تجمع است. دمت گرم و خداقوت هم بهشان می‌گفتند، اما من که پشت سرشان بودم، حالم گرفت؛ یعنی روحم خراش برداشت. با خودم گفتم خب چه کاری است؟ خیابان آمدن خودش کم دردسر دارد، عدل بروی جایی بایستی که بد و بیراه هم بشنوی؟

امشب باز برایم جالب شد بروم ببینم واقعاً این‌ها را از چه ساخته‌اند که دوام می‌آورند؟

دیدم یکی‌شان لباس فرم کارمندی پوشیده! رفتم جلو گفتم: «خسته نیستی؟» گفت: «نه، پنج و نیم از کار برگشتم، الان هم این‌جام.» گفتم: «نه! از فحش‌ها خسته نشدی؟» گفت: «من برای آقا خونین‌وچنگی هم شدم!»

کارمند بانک مسکن بود. گفت: «سال ۱۴۰۱ توی مترو صادقیه می‌دیدیم هر روز روی دیوارش علیه آقا شعار می‌نویسن. پاک می‌کردم، باز فرداش می‌نوشتن. یک روز مرخصی گرفتم کشیک دادم ببینم کار کیه. گرفتم‌شان. دو تا دختر سلیطه بودن. با کتک‌کاری کشیدم‌شان پیش پلیس مترو. من هیچ‌وقت ساکت ننشستم؛ چه توی فامیل، چه مترو، چه دانشگاه، چه سر کار. مو و حجابم هم همیشه همین‌طور بوده، ولی آقا برام خط قرمز بوده. دلم می‌خواد یه‌جوری براش هزینه بدم. فحش خوردن‌ها رو به جون می‌خرم، اصلاً خوشم میاد. روز تشییعش رفتم پشت تابوتش گفتم آقا من قبل شهادتت هم می‌خواستم فدات بشم، الان که جای خود داره.»

#جنگ_رمضان

✍🏻 فروغ زال

یکشنبه | ۱۷ آبان ۱۴۰۵ | #تهران میدان شهدا

این روایت را چطور دیدید؟

با انتخاب دوباره، رأی خود را پس بگیرید.

دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید یا گفت‌وگو را با پاسخ به دیگران ادامه دهید.