شب چلهی زمستان، فاطمه هوای بستنی خوردن زد به سرش. طبق معمول همهی پدرها مخالفت کردم، اما اینقدر خودش را لوس کرد که بالاخره خلعسلاح شدم. کاپشن پوشید و رفتیم یک بستنیفروشی که دمای نسبتاً خوبی داشت. فاطمه چند قاشق بستنی خورد و شروع کرد به لرزیدن. اولش فکر کردم با آهنگی که توی بستنیفروشی گذاشتهاند، ریتم گرفته، اما دیدم نه، واقعاً دارد میلرزد. وحشت کردم. هزار فکر توی سرم چرخید: اگر تب کرد؟ اگر تشنج کرد؟
سریع بغلش کردم و دویدم سمت ماشین. بخاری را روشن کردم، کاپشن خودم را انداختم رویش. خدا میداند توی این چند دقیقه چه بر من گذشت تا لرزیدنش تمام شد.
سرم را روی فرمان گذاشتم. بغض همهی گلویم را پر کرده بود؛ نه برای فاطمهی خودم، برای آن دختر بچهی فلسطینی همسن فاطمه که زیر باران، توی سرما، بدون بارانی، بدون کاپشن، بدون سرپناه، بدون پدر میلرزد. اگر تب کرد؟ اگر تشنج کرد…
این روایت را چطور دیدید؟
با انتخاب دوباره، رأی خود را پس بگیرید.
دیدگاهها
دیدگاهتان را بنویسید یا گفتوگو را با پاسخ به دیگران ادامه دهید.
در حال دریافت دیدگاهها…