توی خیابان قدم می‌زنم. خیابانی که با همه‌ی خیابان‌های دنیا فرق دارد. قدم‌هایم باید آرام باشد. تنِ خیابان زخمی و خسته است. نمی‌خواهم قدم‌های من باری باشد بر دردهایش. زخم‌هایش کنار هم و زیادند. حفره‌هایی که با کنده شدن گوشت تنش ایجاد شده.

دیوارهای خانه‌ها و مغازه‌های اطراف هم‌دردشان با خیابان مشترک است. حتی درها و پنجره‌های فلزی خانه‌ها هم مثل جگر زلیخا پاره‌پاره شده‌اند.

عصرِ نهمِ اسفندِ ۴۰۴، حوالی ساعت پنج و ده دقیقه، چهار بمب آمریکایی خودشان را می‌رسانند به شهر کوچک جنوب‌نشین و گرمِ لامرد در استان فارس. سی‌چهل متر مانده به زمین، منفجر می‌شوند و هر کدام صدوهشتاد هزار ترکشِ تنگستنی را می‌بارند روی سر خیابان و دیوارها و خانه‌ها و مردمش.

قطعات کوچکِ اندازه‌ی نخود، هجوم می‌آوردند و با سرعت و قدرت تخریبِ خیلی بالا، در زاویه‌ی ۳۶۰ درجه پاشیده می‌شوند روی تنِ شهر.

روی سر مردمِ روزه‌داری که بی‌خبر از همه‌جا داشتند زندگی‌شان را می‌کردند. آدم‌های خیلی‌خیلی معمولی. آن‌هم در شهری که نه تاسیسات نظامی دارد، نه هسته‌ای! نه پدافندی دارد نه شخصیتی که بخواهند ترورش کنند!

فقط می‌توانم تماشا کنم. دلم نمی‌خواهد حرفی بزنم. تماشای یک دردِ غریب، سکوت می‌طلبد.

صدای راویِ همراه گروه، می‌پیچد توی گوشم:

_ اون ساعت بخاطرِ هوای گرمِ لامرد، مردم ترجیح می‌دن تو خونه بمونن. معمولا دیرتر بیرون میان.

اگه نیم ساعت بعدش زده بود، شاید هزاران نفر شهید و مجروح می‌شدن.

فکرش رو بکن. چهار بمب جمعا هفتصدوبیست‌هزار ترکش داشته. یعنی با توجه به جمعیتِ سی‌هزار نفری شهر، سهمِ هر نفرِ لامردی می‌شده بیست‌وچهار تنگستن!

به خانه‌ها و آدم‌هایش فکر می‌کنم. به ترکش‌هایی که بی‌اجازه رفته بودند توی خانه‌ی مردم.

مادری را در حالِ خواندنِ قرآن نشانه می‌روند. بچه‌هایش را می‌درند.

آوینا دختربچه‌ی دوساله‌ای را که داشته توی حیاطِ خانه، کنارِ باغچه بازی می‌کرده را پیدا می‌کنند و پهلویش را پاره می‌کنند.

چشم‌های دختری که داشته برای کنکور درس می‌خوانده را نشانه می‌روند.

مادری با پسرش جلوی درِ خانه‌ی خودشان، پدری که آمده بوده برای خانواده‌اش از سوپری سرِ خیابان خرید کند...

حتی آکواریومِ ماهی‌های شبِ عید هم از بمب‌های آمریکایی در امان نمی‌مانند. شش هزار ماهی می‌میرند و پاهای پسرکِ ماهی‌فروش را با خودشان می‌برند.

ترکش‌ها به بالای سرِ سالنِ ورزشی و خنده‌های دخترکانِ معصومش هم رسیده بودند. حتی به زمینِ چمنِ بچه‌های فوتبال‌دوستی که نمی‌دانستند شاید این آخرین باری باشد که پایشان توپ را لمس می‌کند!

رویاها و خنده‌ها و آرزوهایی که دفن شدند...

چشمم به نخلِ خرما‌یی می‌افتد که هنوز گردِ غبارِ دردهایی که دیده، روی تنش مانده. حتی خرماهایش دست‌نخورده، پلاسیده و خشک شده‌اند.

درختِ خرما، زبانِ بی‌زبانِ مردمِ مظلومِ لامرد است. مردمی که تلخیِ آن‌روزِ نحس را نتوانسته‌اند با شیرینیِ خرما فراموش کنند.

هنوز گردِ غربتِ جنگ و تاریکی‌اش روی شهرک فریاد می‌کشد.

هنوز خیلی‌ها نتوانسته‌اند به خانه‌هایشان برگردند. حتی بچه‌هایشان نمی‌خواهند از کنارش رد شوند.

مردمی که طعمه‌ی آزمایشِ سلاحِ کشتارِ جمعیِ آمریکا شدند. مردمی که شاید هیچ‌وقت نتوانند فراموشش کنند.

نفس‌هایم توی سینه‌ام جا خوش کرده. بیرون نمی‌آیند. چیزی راهِ گلویم را بسته. چیزی شبیه بغض و خشم. اشک‌هایم طعمِ متفاوتی پیدا می‌کند. طعمِ نفرت و انتقام.

این روایت را چطور دیدید؟

با انتخاب دوباره، رأی خود را پس بگیرید.

دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید یا گفت‌وگو را با پاسخ به دیگران ادامه دهید.