چند سال قبل توی قم مجاور بودم تا زائر. غریب که باشی، چشم می‌چرخانی بلکه یک هم‌زبان، یک همشهری لابه‌لای آدم‌ها پیدا کنی. تابستان‌ها دلم نمی‌گرفت. توی صحن‌ها، وقت خرید وسط بازار، صدای آشنای چند بندری حواسم را جمع می‌کرد. می‌ایستادم و به چادرهای رنگی ویل و گل مخملی زن‌ها با آن شلوارهای جنگلی، نیم‌بادله خیره می‌شدم. دنبال ردی از دریا، نخل و شرجی می‌گشتم. هر مردی که همراهش را صدا می‌زد: «کاکا!»؛ من بودم و کوچه‌پس‌کوچه‌های پشت شهر یا گاهی لب ساحل سورو. ولی امان از فصول سرد! پاییز که می‌آمد، دیگر بندری جماعت پیدایش نمی‌شد. باز من بودم و یک شهر غریب. دلم را به حضرت معصومه (س) گره زده بودم. بعد از زیارت، از جلوی گذرخان راه می‌افتادم تا گلزار شیخان یا شهدای سوم خرداد و یک وقتی تا گلزار علی بن جعفر (ع). لابه‌لای قبور شهدا آرام قدم می‌زدم. فاتحه می‌خواندم. همه‌شان را دوست داشتم، هرچند قرابت خونی نداشتیم.

دیروز که خبر تدفین پیکر کوروش زارعی در قم را خواندم، گذشته‌ها برایم تازه شد؛ خیابان‌ها، گذرها، لهجه‌ی زیبای قمی، بوی عطر سوهان داغ و... .

این بار مطمئن هستم حتی اگر وسط زمستان سرد گذرم به قم بیفتد، دیگر حس تنهایی ندارم. یک نفر از ما در دل گلزار علی بن جعفر (ع) هست؛ یک همشهری! کسی که پرچم ولایت‌مداری بندر را حسابی بالا برد و سرافرازمان کرد.

می‌توانم ساعتی آنجا بنشینم، به گویش بندری با او حرف بزنم. از کنار شهدا بودنش بپرسم و دوستان جدید.

کسی چه می‌داند، شاید باز نقش جدیدی گرفته و قرار است روی صحنه‌ی محشر به نمایش بگذارد؛ نقش یک نفر از ما!

این روایت را چطور دیدید؟

با انتخاب دوباره، رأی خود را پس بگیرید.

دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید یا گفت‌وگو را با پاسخ به دیگران ادامه دهید.