از همان شب‌های اول که منظم‌تر می‌رفتم خیابان، توجهم را جلب می‌کرد. شبیه یکی از فامیل‌هایمان بود. غیر از این، با وجود سن بالا سرپا بود، اضافه‌وزن نداشت و حتی هنوز موهای سرش سر جایشان بودند! و از همه مهم‌تر خوش‌رو بود.

هر وقت مجری برنامه بچه‌ها را فرامی‌خواند تا بروند بالای سن و سرودی‌چیزی بخوانند، پیرمرد هم آنجا بود. گاهی می‌دیدمش که پرچمش را با شور برای بچه‌ها تکان می‌دهد و گاهی می‌دیدم خودش هم رفته قاطی‌شان و با حرکات منظم پا، هماهنگ با ریتم موسیقی، به جمع‌شان شور بیشتری می‌دهد. این‌ها کافی بودند برای اینکه دلم بخواهد بیشتر ازش بدانم.

بالاخره چهارشنبه‌شب، بعد از هشت ماه، می‌روم جلو تا باهاش حرف بزنم. نمی‌دانم به خاطر شباهتش به آن فامیل معلم ریاضی‌مان است یا سر و وضع مرتبش که فکر می‌کنم باید معلم بازنشسته باشد. این شب‌های آخر دیده بودم که صداش می‌زنند آقای بیست! و این هم حدسم را تقویت می‌کند. هرچه هست، بالاخره سر صحبت را باهاش باز می‌کنم.

از پیرمرد خوش‌رو اسم، سن و شغلش را می‌پرسم. آقای سخاوت می‌گوید که هفتاد ساله است و سر چهارراه نزدیک پل فلزی، لوازم یدکی ماشین می‌فروشد.

شغلش مطابق تصویر ذهنی‌ام نیست. ولی قرار هم نیست که همه‌ی تعمیرکارها یا فروشنده‌های لوازم یدکی لکه‌های چرب سیاه روی دست‌وبالشان باشد و یا همه‌ی معلم‌ها لباس رسمی بپوشند!

از آقای سخاوت درمورد ارتباطش با بچه‌ها می‌پرسم. این بار تأیید می‌کند که رابطه‌اش با بچه‌ها خیلی خوب است؛ نه فقط نوه‌هایش که حتی بچه‌های مردم. از یکی از دوست‌های چهارپنج‌ساله‌اش به اسم دانیال می‌گوید که شب‌ها در موکب با هم رفیق شده‌اند: «دانیال صدام می‌کنه عموحسن. میاد می‌شینه روی پام و با هم شعار می‌دیم.»

ازش می‌خواهم از اتفاقات کوچکی که در این شب‌ها دلش را گرم کرده بگوید. تعریف می‌کند که چند روز پیش توی خیابان، پسربچه‌ای همراه مادرش رد می‌شدند که پسرک با دست نشانش می‌دهد و می‌گوید: «اِ مامان، ببین! آقای بیسته!» تازه یادم می‌افتد هنوز ماجرای این بیست را نپرسیده‌ام. می‌گوید مربوط به ختم قرآن شب‌های موکب است. گویا آقای سخاوت همیشه جزء بیست را برمی‌دارد و دیگر همه با این عدد می‌شناسندش.

عموحسن از یک شب دیگر هم تعریف می‌کند. چند روز پیش سالگرد فوت پدرشان بوده و خانواده تصمیم می‌گیرند برای خیرات غذایی آماده کنند. به اینجا که می‌رسد کمی مکث می‌کند و می‌گوید: «نمی‌دونم گفتنش درسته یا نه...» ازش خواهش می‌کنم همه‌چیز را بدون کم‌وکاست تعریف کند. ادامه می‌دهد که غذایشان لقمه‌ی کباب بوده. یادم می‌افتد که آن شب من هم آمده بودم تجمع. لقمه را بدون اینکه پلاستیکش را باز کنم، گذاشتم یخچال. صبح وقتی می‌خواستم نان لوله‌شده را که بزرگ بود نصف کنم و بگذارم توی ظرف تغذیه‌ی بچه‌ها، تازه متوجه محتویاتش شدم. بچه‌ها از فکر زنگ تفریحی که خوراکی‌شان چرب و نرم باشد ذوق کرده بودند!

حالا آقای سخاوت هم دارد از واکنش مشابه پسربچه‌ای دیگر کنار خیابان می‌گوید. برق چشمان پسرک با دیدن لقمه، می‌شود دلخوشی پیرمرد و امیدش به قبولی خیرات.

به تناسب اسم فامیلی پیرمرد و منشش فکر می‌کنم و لبخند روی لبم می‌نشیند...

از اینکه همه‌جای حرف‌هایش رد پای بچه‌ها و خوشحال شدن از حال خوبشان را می‌بینم خوشم می‌آید. شاید بی‌راه هم نبوده که ابتدای کار خیال کرده‌ام معلم است. یک‌جورهایی واقعاً هم هست! شاید معلم‌تر از بعضی «کارمند»ان سیستم آموزش و پرورش که نه نسبت چندانی با آموزش دارند و نه هیچ نسبتی با پرورش. همان‌ها که بعضی‌شان معتقدند «آمریکا باید توی همان جنگ دوازده‌روزه کار را تمام می‌کرد»!

باید این معلم لوازم‌یدکی‌فروش را بهشان نشان داد و گفت پیرمردهای هفتادساله‌ای هنوز هستند که کار تربیتی واگذاشته‌ی امثال آن‌ها را به دوش گرفته‌اند و اتفاقاً نمره‌شان هم بیست است.

این روایت را چطور دیدید؟

با انتخاب دوباره، رأی خود را پس بگیرید.

دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید یا گفت‌وگو را با پاسخ به دیگران ادامه دهید.