می‌گفت: همه چیز از روضه حضرت زهرا (س) شروع شد. بعد از شهادت همسرم بود در ایام فاطمیه!

خانم‌ها جا نداشتند و حسینیه و مسجد هم آن‌ها را نپذیرفته بودند. در وضع بسیار بدی روضه در خانه برگزار شد. همان لحظه‌ای که سینی چای از روی دست میزبان با تکان‌ها و رفت‌وآمدهای میهمانان روی زمین ریخت، مداح داشت می‌گفت: «حاجت‌تان را از خانم بخواهید!»

همان لحظه دعا کردم یا عهد بستم را نمی‌دانم، ولی هر چه بود از فردا شروع کردم.

یک سالی را مثل هر ساده‌دلی دیگری به مسئولین دل بستم که کمکی کنند؛ از این اتاق به آن اتاق و از این مسئول به آن مسئول! اما نشد که نشد...

ته ماجرا از خود وزارت راه یک قطعه زمین گرفتم، رنگه ریختم و چهارتا علم زدم و اسمش را گذاشتم فاطمیه!

به خانم‌ها گفتم: «بفرمایید یا علی بگویید...»

اولین روضه را که در همان زمین رنگه ریخته گذاشتیم؛ یکی انگشتر داد، یکی النگو داد، یکی گردنبند داد، یکی پول نقد آورد، یکی گونی برنج آورد، یکی شماره کارت خواست...

هفت سال تمام خود خانم‌ها دست به جیب شدند!

حسینیه و شبستان اصلی ساخته شد، اما این همه چیزی نبود که می‌خواستم.

افتادم دنبال خیّر‌هایی که از سفره‌ی تجارت با شیخ‌نشین‌های جنوبی نان چرب و نرمی برداشته بودند.

هر کس مهرِ بانو توی دلش بود، نخودی در این آش انداخت...

سخت بود، بارها در میانه‌ی راه خسته شدیم اما ناامید نه!

حالا اینجا علاوه بر فاطمیه، چند واحد اجاری رایگان برای زوج‌های جوان داریم: تولیدی پوشاک، خانه فیلمسازان، مهد قرآن، دفتر خادم‌الشهدا، کتابخانه و قرائت‌خانه، پایگاه بسیج، دفتر رسانه، خانه بازی، سرای نهج‌البلاغه و...

نیتم این بود؛ هر خانمی هر جای لامرد بخواهد کاری برای انقلاب بکند و مشکل دفتر کار و مکان مناسب داشته باشد، جایش را من حل کنم!

لطف بانو باعث شد چند پلاک دیگر هم به این ساختمان ملحق کنیم تا درمانگاه خیریه و واحدهای تجاری برای ایجاد درآمد ثابت فاطمیه بسازیم و بتوانیم با آن به زوج‌های در آستانه ازدواج و نابارور کمک کنیم...

از روزی که ماجرای نُه اسفند و لامرد پیش آمده، این شبستان را اختصاص داده‌ایم به میزبانی و پذیرایی از کسانی که قرار است در رابطه با شهدای لامرد کاری کنند و صدای این مظلومیت را برسانند... طیف‌های مختلف مردم و هنرمندان را به لطف خدا در این چند ماه میزبانی کرده‌ایم.

گاهی خانم‌ها می‌گویند: «خانم شریفی، چطور این همه میلیارد، میلیارد پول جمع کردی و این مجتمع را ساختی؟»

می‌گویم: «انا اعطیناک الکوثر...»

خیر کثیر است فاطمه؛ نیت کنید و از خیر کثیر، کم نخواهید...

این روایت را چطور دیدید؟

با انتخاب دوباره، رأی خود را پس بگیرید.

دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید یا گفت‌وگو را با پاسخ به دیگران ادامه دهید.