بالاخره بعد چند ماه، توفیق شد بروم میدان. دیگر شرجی و گرما، بند و بساطش را جمع کرده است. دلخوشم به نمنم باران و بادی که هر از چند گاهی با ناز و عشوه میآید و میرود.
آمدم پایم را بگذارم توی خودِ میدان که خانم سنوسالداری با اخم و تخم نگاهم کرد. با خودم گفتم حتماً به خاطر سلام نکردن اینطور به من خیره شده. لبخند زدم تا سوتیام را بشورد. جواب نداد.
یکهو گفت: «کجا کجا؟!»
من را میگویی؟! انگار نیم کیلو زردهی تخممرغ خامزده باشند توی صورتم. لبخند روی لبم که نه، توی دهانم ماسید.
ابروهایش را هشتیتر کرد تا میزان نارضاییاش از سکوتم را نشان دهد. وقتی دید واکنش نشان نمیدهم، گفت: «اینجا تنگهی هرمزه، بدون اسلحه نباید بیای! کو پرچمت؟!»
دوزاریام جا افتاد. دوباره لبخند زدم و گفتم: «به خدا من همینالان از خطِ مقدم برگشتم، دستِ کمی از سرباز ندارم.»
به دستهی پرچمش تکیه داده بود. غیظ کرد و گفت: «اگه سربازی پس کو اسلحهت؟! باید پرچم حزبالله یا ایران دستت باشه. دیگه بدون پرچم نیایها!»
زیرزبانی چشمی گفتم و ازشان فاصله گرفتم. یادم باشد برای ورود به آب و خاک ایران، باید اسلحهام توی دستم باشد.
این روایت را چطور دیدید؟
با انتخاب دوباره، رأی خود را پس بگیرید.
دیدگاهها
دیدگاهتان را بنویسید یا گفتوگو را با پاسخ به دیگران ادامه دهید.
در حال دریافت دیدگاهها…