با بوی آرد تفت‌داده‌شده، چشمم را باز کردم. به عکس آقا اسماعیل نگاه کردم و لبخند زدم.

خواهرم حلوای چرب و براق را جلویم گذاشت و گفت: «چیه؟ می‌خندی؟ خواب آقا اسماعیل رو دیدی؟»

نشستم. خنده و گریه‌ام دوباره با هم قاطی شد. دلم نمی‌خواست بگویم شوهر شهیدم به خوابم آمده و گفته، کم گریه کن و آن‌قدر دلتنگی نکن.

تلفن زنگ خورد. برداشتم. صدای شوهر خواهر آقا اسماعیل را شنیدم.

سریع سلام کرد و گفت: «دیشب خواب آقا اسماعیل رو دیدی؟ توی خواب بهت گفته این‌قدر ناراحتی نکن و گریه نکن؟»

جواب را پیچاندم و فقط گفتم: «چطور؟»

گریه افتاد و قطع کرد. تعجب کردم.

شماره‌اش را گرفتم و رگباری سؤال پرسیدم: «شما از کجا می‌دونید من دیشب خواب آقا اسماعیل رو دیدم؟ از کجا فهمیدید چی به من گفته؟ اصلاً مگه شما الان نوبت عمل کلیه نداشتید؟ الان باید زیر عمل باشید. جریان چیه؟»

بریده‌بریده جواب داد: «خوابش... رو دیدم. خودش بهم گفت.»

به عکس آقا اسماعیل نگاه کردم. هنوز زبانم نمی‌چرخید کلمه‌ی شهید، کنار اسم همسرم بیاورم.

قسمش دادم: «شما رو جان آقا اسماعیل بیایید خونمون و تعریف کنید چی شده؟»

تا رسید خانه، دور اتاق راه رفتم و جان به لب شدم و با عکس خندان آقا اسماعیل حرف زدم.

همین‌که از در آمد تو. پرسیدم: «مگه امروز عمل نداشتین. چرا بیمارستان نرفتید؟»

خندید تا بغضش را پنهان کند. آرام گفت: «آقا اسماعیل یه لیوان نور داد خوردم. کلیه‌ام بدون عمل سالم شد.»

بچه‌ها دورش جمع شدند و گفتند: «عمو خواب رو کامل تعریف کن.»

صورتش سرخ شد. روی مبل کنارِ عکس آقا اسماعیل نشست و گفت: «دیشب، درد امونم رو بریده بود. به زورِ مُسکِن چند دقیقه خوابم برد. یه‌باره آقا اسماعیل و شما، رو میونِ یه باغ سرسبز دیدم.»

روی پایش کوبید و ادامه داد: «به خداوندی خدا همچین باغ و بستانی به عمرم ندیده بودم.»

با تعجب گفتم: «منم تو خوابتون بودم؟»

سرش را به نشانه‌ی تأیید تکان داد و گفت: «دشت یه آبشار نور داشت. آقا اسماعیل یه لیوان نور از اون آبشار به من داد خوردم. اما خوش به حال شما... شما رو زیر اصل آبشار نور برد.»

با چادر صورتم را پوشاندم و بی‌صدا به گریه افتادم.

به هق‌هق افتاد و با صدای گرفته گفت: «صبح که کلیه‌هام بدون درد و عمل از سنگ تخلیه شد فهمیدم آقا اسماعیل با همون یه لیوان نور شفام داده.»

به آشپزخانه رفتم. چای و حلوا آوردم. روی میز گذاشتم و گفتم: «از کجا فهمیدید منم دیشب خوابش رو دیدم؟»

به عکس نگاه کرد و گفت: «خودش به من گفت به خوابتون اومده و شما گریه می‌کردید از نبودنش و دلتنگی کردید.»

با دو انگشت حلوا برداشت. به دهان گذاشت و گفت:

«آقا اسماعیل تأکید کرد بهتون بگم، از این به بعد اختصاصی هواتو داره و همه‌جوره در خدمتته.»

به عکس همسر شهیدم نگاه کردم. صورت مهربانش پشت جویبار اشکم، سر تکان داد و خندید.

پ.ن: روایت ابراهیم حسنی شوهر خواهر شهید

این روایت را چطور دیدید؟

با انتخاب دوباره، رأی خود را پس بگیرید.

دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید یا گفت‌وگو را با پاسخ به دیگران ادامه دهید.