صبح‌ها هر روز می‌دیدمش؛ با موهای ژولیده و کت طوسی کهنه‌ای که از بس کثیف شده بود، رنگش تیره‌تر به نظر می‌رسید. موهای بلند و سفیدی داشت؛ من را یاد درویش‌های قصه‌ها می‌انداخت. کسی از خانواده‌اش خبر نداشت، یا شاید هم خبر داشتند و من بی‌خبر بودم؛ نمی‌دانم.

بقیه بهش می‌گفتند آقاحسین، اما چند باری از پسربچه‌های بی‌ادب کوچه شنیده بودم که می‌گفتند: «حسین دیوونه!»

بعضی از بچه‌ها می‌ترسیدند و بعضی‌ها هم بی‌تفاوت از کنارش رد می‌شدند. خیلی وقت بود ندیده بودمش. عادت داشت صبح‌های خیلی زود توی کوچه و خیابون راه برود و برای همین خیلی کم پیش می‌آمد که ببینمش.

هفته‌ی پیش، بعد از مدت‌ها دیدمش. بعد از اسفندماه، این اولین بار بود. موهای بلندش را بسته و همچنان همان کت همیشگی تنش بود، اما یک چیز جدید داشت؛ کوله‌پشتی کوچک صورتی، یک کوله‌پشتی دخترانه!

با پدرم بودم. داشتم سوار ماشین می‌شدم که پدرم بهش سلام کرد. بابا از آن آدم‌هایی‌ست که با همه حرف می‌زند؛ پیر و جوان و صغیر و کبیر هم برایش فرقی ندارد.

وقتی بابا بهش سلام کرد، حسین‌آقا با همان حالت بی‌حسی، شعری را که همیشه زیر لب می‌خواند و قبلاً توی شعرش اسم حسین و علی‌اصغر را شنیده بودم، قطع کرد و جواب سلام پدرم را داد.

پدرم پرسید: «حسین‌آقا، چرا کوله‌پشتی صورتی انداختی؟»

چند ثانیه توی سکوت نگاهمان کرد. کوله‌پشتی من هم صورتی بود. دیدم جواب نمی‌دهد. برخلاف پدرم، بی‌خیال شدم و دست بردم تا دستگیره‌ی ماشین را بگیرم و سوار شوم؛ اما گفت: «به یاد اون همه بچه‌ی میناب.»

تا به خودم بیایم، دور شده بود؛ آن‌قدر دور که پدرم با صدای نسبتاً بلندی بهش گفت: «خیلی مَردی!»

این روایت را چطور دیدید؟

با انتخاب دوباره، رأی خود را پس بگیرید.

دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید یا گفت‌وگو را با پاسخ به دیگران ادامه دهید.