عَلَمِ یکتا

عَلَمِ سبزِ چهارمتری دستِ یک دخترِ یازده‌ساله بود. تمامِ طولِ تجمع فقط با دخترهای هم‌سن‌وسالِ خودش دست‌به‌دستش می‌کردند و ندیدم به کسِ دیگری بدهند.

اسمش یکتا بود. گفت از همان شب‌های اولِ تجمع ۸۰۰ هزار تومان از مادرش گرفته و این میله را از پرده‌فروشی خریده. خودِ پرده‌ساز هم برایش آورده بود سَرِ میدان. هر شب هم همان‌جا می‌گذاشتش توی پژوهشسرا، چون نمی‌شد هی با خودش ببرد و بیاورد. پارچه‌ی سبزِ ساتنش را خودش از بازار خریده و داده بود یک خطاطِ حرفه‌ای رویش بنویسد: «ما منتظران پسر فاطمه‌ایم». همه‌ی این‌ها را یکتای یازده‌ساله انجام داده بود.

گفت حتی یک شبِ تجمعات را هم از دست نداده؛ خودش و دوستانش. گفت دوستانش را به شوقِ همین عَلَم هر شب جمع کرده. دوستانش به یکتا گفته‌اند این عَلَم را که دستمان می‌گیریم پر از حسِ خوب می‌شویم. تیم و تشکیلاتی داشتند برای خودشان زیر آن عَلَم. نظم و نوبت و هویتی.

فهمیدم با یک عَلَمِ دیگری هم کُل‌کُل داشتند و حتی می‌گفتند همانی که می‌دانیم، یک شب رفته توی پژوهشسرا و میله‌ی عَلَم را شکانده. انگار دوست نداشته بالاتر از پرچمِ خودش، پرچمی توی دستِ کسی باشد.

بعد از آن، چند شبی با همین پایه‌ی شکسته عَلَم را می‌چرخاندند و دستشان پُرتاول برمی‌گشتند خانه. یکتا قسم می‌خورد با دستِ زخمی و پُرتاولشان اصلاً احساسِ دردِ ناخوشایندی نداشتند. فقط ناراحت بودند که عَلَمشان شکسته شده. تا اینکه یکتا دوباره از مادرش پول می‌گیرد و میله‌ی پرچم می‌خرد و این‌دفعه دو میلیون و ۶۰۰ هزینه می‌کند برایش.

یادش بخیر؛ شب‌های اولِ تجمع زیرِ بمباران، جدی‌جدی می‌گفتند پول می‌دهند که مردم می‌آیند تجمع. ۱۷۰ شب گذشت و مردم همچنان آمدند و حساب‌وکتاب از دستِ عنودانِ بدگهرِ چرتکه‌انداز، در رفته. فعلاً ۱۷۰ ضرب‌در دو میلیون تومان به‌ازای ۸۰ میلیون نفر طلبشان.