کاپیتان آبادانی

هوا از شرجی دم کرده بود، اما مردم آمده بودند. هیچ‌کس اطلاعاتی از شهیدِ امشب نداشت! خیلی ناگهانی اعلام شده بود که قرار است با شهیدی وداع کنند.

به بغل‌دستی‌ام گفتم: «بنده خدا! جمعه شهید شد و بی‌خبر بودیم...»

برگشت و نگاهم کرد. گفت: «ها؟ همکار شوهرم بود! شوهرم با قایق موتوری آوردش بندرعباس.»

با تعجب برگشتم سمتش: «واقعاً؟!»

گفت: «آره. شوهرم ملوان کشتی تجاری جاسمینه. کاپیتان ناصر گفت: "ما رد می‌شیم، نمی‌ذاریم آمریکا به کشتی برسه، نون مردم توی دستمه." اما یهو چند تا نور کوچیک و بزرگ توی آسمون دیدن و صدای انفجار اومد.»

خون توی رگ‌هام یخ کرد. گفتم: «ای وای... فقط کاپیتان شهید شد؟»

همون‌طور که پرچم سرخ انتقام رو توی دستش تکون می‌داد و اشکش رو پاک می‌کرد، گفت: «آره! وقتی بخوای کشتی باری و تجاری رو متوقف کنی، فقط کافیه کابین کاپیتان رو بزنی!»

نفس عمیقی کشید و ادامه داد: «شوهرم خیلی وقت بود باهاش رفیق بود. گفت: "خودمو رسوندم بهش. بدنش پر از ترکش بود. با قایق موتوری رسوندمش بندر." اما آخرش... توی بغلم شهید شد. حتی شوهرم خودش با آمبولانس آوردش آبادان.»

خواستم چیزی بگم، که ناگهان مادرم از پشت، شانه‌ام رو کشید و گفت: «سارا! ماما! پشت سرت!»

برگشتم...

خودِ شهید آمده بود.

#جنگ_رمضان

راوی: همسر ملوان عدنان عساکره