آسمان آبی، زمین سرخ

لقبش پسر آبی بود. این را بنر بالای سنگ مزارش به ما می‌گفت. وقتی دیروز خانه‌شان رفتیم، متوجه شدم کل خانواده آبی‌اند‌. پدر، او و دو برادر هم‌تیمی بودند و مادر که بیشتر بی‌طرف بود. شهید امیرحسین رسولی، یک استقلالی چهارآتشه بود و عاشق رنگ آبی. پدر هم که فهمیده بود ما قرمز هستیم با خنده کری می‌خواند که دربی ۱۰۷م را می‌برند. گفت اگر ببازید هزار بهانه می‌آورید که از باخت فرار کنید. امشب دربی است و جای آبی‌ترین پسر دنیا بسیار خالی.

خود من برعکس امیرحسین، از کودکی طرفدار پرسپولیسم. خانواده من سرخ بودند و من هم به طبع آنها و من‌یونایتد، عاشق رنگ قرمز * بودم. به دربی و تقابل رنگ‌ها فکر می‌کردم، که ذهنم رفت سمت کوهستک سیریک، و زمین سرخ آن. همیشه برایم سوال جنوبی‌ها بیشتر طرفدار چه تیمی هستند، حالا جوابش مشخص است. جنوب حالا هم *قرمز است، هم آبی؛ با آسمانی آبی به بزرگی قلب امیرحسین و زمینی سرخ از خون مهمان عروسی.