این راه گم نمی‌شود

عکس را که گرفتم شروع به صحبت کردیم. سید اعتماد موسوی یک زمانی راننده کامیون بوده و ترانزیت کار می‌کرد.

با قدرت صدا را انداخت تو گلو و گفت:

• من زمانی که امام خمینی توی پاریس بود، می‌رفتم از قم عکس امام رو می‌آوردم توی میدون ابوذر و می‌چسبوندم به دیوار. همه هم من رو می‌شناختن.

مادرم می‌گفت: «نکن بچه! دردسر میشه» اما من می‌گفتم: «من دوستش دارم؛ از کسی هم نمی‌ترسم.»

• راننده رئیس کلانتری اومد و گفت: سید! از رکن دو دنبالتن! یه عکس بهم نشون داد که از من و دو تا دوستام که اونجا بودیم از بالا عکس گرفته بودند. گفتم من سربازی نرفتم، نمیدونم رکن دو چیه...

گفت: دیگ که میدونی چیه؟ گفتم بله. گفت روغن هم می‌دونی چیه؟ گفتم بله! گفت خب رکن دو همونجاست که مثل مرغ میذارنت تو دیگ و سرخت می‌کنن!

با این تهدیدها باز هم به کارم ادامه دادم. من عاشق امام خمینی بودم، آقای خامنه‌ای هم همون راه رو رفت؛ برای همین هم دوستش داشتم و دارم. عکسش رو همه‌جا می‌برم. این عکس رو هم خودم یراق گرفتم و تزئینش کردم. عادت داشتم بشینم پای سخنرانی‌هاش و بعد اخبار ببینم؛ می‌دیدم همه حرف‌هاش حرفِ امروزه. کیف می‌کردم.

• عکس سید مجتبی چرا همراهتونه؟
• ببین! پسر کو ندارد نشان از پدر...

شک نکن! به جدم قسم! من هفتاد و پنج سالمه، میمیرم و میرم اما شما هستید و می‌بینید؛ تربیت آدمی گم‌شدنی نیست. این هم تربیت‌شده‌ی همون مکتبه!