نانِ شرف

صدای چیلیکِ گوشی که بلند شد، چشم‌هایش را باز کرد. بطری را گرفتم بالا و گفتم: «آب بیارم براتون؟»

گفت: «نه، دیشب تا حالا بیدارم. نفهمیدم کِی خوابم برد.»

ازش عذرخواهی کردم بابتِ اینکه بیدارش کردم؛ بعد گفتم: «تو روزِ تشییعِ آقا یه جمله به ترامپ بگو.»

دستش را برد زیرِ سرش. پاهایش را تا آن‌جا که می‌شد کش آورد و گفت: «نانِ شرف می‌خوریم، گندمِ ذلت نمی‌پذیریم.»