پارتی‌بازی

نزدیک میدان فردوسی دیدمش. پلاستیک زباله‌ای دستش بود و ایستاده بود رو به جمعیت و با چشم‌هایش رفت‌وآمد مردم را تماشا می‌کرد.

کرمانی بود؛ از صورت آفتاب‌سوخته‌اش مشخص بود که زحمت کشیده است. می‌گفت: «دیروز ساعت سه عصر که حرکت کردیم، شش صبح رسیدیم تهران.»

ـ چرا با لباس پاک‌بانی اومدی؟

ـ پَ می‌خواستی چطور بیام؟ اومدم خدمت کنم. نه فقط من، سیصد نفر از برو‌بچه‌های شهرداری کرمان هم داوطلب شدن و اومدن. ما واسه این آقا همه‌کاری می‌کنیم.

خداقوت گفتم و داشتم می‌رفتم سمت میدان که بلند گفت: «راستی...»

صدایش را آرام‌تر کرد: «راستش داوطلب خیلی زیاد بود، نوبت به من نمی‌رسید. یه آشنا گیر آوردم، التماسش کردم تا اسم‌مو نوشت. یه جورایی پارتی‌بازی کردم که بیام نوکری!»